202خواهيد بخوريد و برداريد. چون قريش اين كرامتِ عُظمىٰ ¹ را از عبدالمطّلب ديدند گفتند : خدا ميان ما و تو حكم كرد و ما را ديگر احتياج به حكم كاهنه نيست؛ ديگر در باب زمزم با تو معارضه نمى‌كنيم، آن خداوندى كه در اين بيابان به تو آب داد او زمزم را به تو بخشيده. پس برگشتند و زمزم را به آن حضرت مُسَلّم ² داشتند ³.

كرامة : اسماعيل بن جابر گويد كه : در منزل [ حضرت] صادق عليه السلام بودم در مكّه، و آن حضرت طعام مى‌خورد، غلام خود را به زمزم فرستاد تا از براى وى آب آورد، غلام دير آمد و آب نياورد، حضرت سببش را پرسيد غلام گفت كه صاحب زمزم گفت : تو غلام كيستى ؟ گفتم : غلام جعفر بن محمّد عليهما السلام ، گفت : خدا اهل عراق را آب ندهد.

حضرت عليه السلام روى خود را به قبله كرده دست به دعا برداشت، و دعايى كرده به غلام فرمود : برو بنگر تا چه مى‌بينى. غلام رفته باز آمد، گفت : او را مرده يافتم و مردمان او را بيرون مى‌آوردند، گفتند كه او چنانچه ايستاده بود بمرد ⁴.

حكاية عجيبة : نقل است كه در شهرى از شهرهاى خراسان مردى بود عبدالطّاهر نام، صالح و عابد، و مال بسيار داشت؛ به بيت [ اللّٰه] الحرام آمد، بعد از حجّ در مكّه متوطّن شد و مال را صرف فقرا مى‌كرد و هميشه طواف مى‌كرد و قرآن مى‌خواند، تا چند سال از اين بگذشت. در موسم حجّ مالدارى آمد و زرى به امانت به او سپرد و او در كنج خانه دفن كرد و به فرزندان خود نگفت، قضا را اجلش رسيد، بعد از دفن و كفن او، صاحب مال آمده خبر پرسيد، گفتند فوت شده، پس نزد فرزندان او طلب مال خود كرد، ايشان گفتند كه ما خبر نداريم. آن مرد مضطرب شده حال خود را به علماى مكّه گفت،