126يحيى عليه السلام در سنّ سه سالگى ¹، و بعضى در هفت سالگى گفته‌اند ².

و در همان سوره در خصوص عيسى عليه السلام مى‌فرمايد : «فَأَتَتْ بِهِ قَوْمَهٰا تَحْمِلُهُ قٰالُوا يٰا مَرْيَمُ لَقَدْ جِئْتِ شَيْئاً فَرِيًّا* يٰا أُخْتَ هٰارُونَ مٰا كٰانَ أَبُوكِ امْرَأَ سَوْءٍ وَ مٰا كٰانَتْ أُمُّكِ بَغِيًّا* فَأَشٰارَتْ إِلَيْهِ قٰالُوا كَيْفَ نُكَلِّمُ مَنْ كٰانَ فِي الْمَهْدِ صَبِيًّا* قٰالَ إِنِّي عَبْدُ اللّٰهِ آتٰانِيَ الْكِتٰابَ وَ جَعَلَنِي نَبِيًّا» ³.

و جمهور علما قايلند براى اينكه خداوند عالم به جناب عيسى عليه السلام ، انجيل و نبوّت را كرامت فرموده در زمان طفوليّت، با تكميل شرايط نبوّت؛ پس تعجّب نبايد كرد از امامت و ولايت جواد عليه السلام در نه سالگى.

الفصلُ الثّاني عَشَر در بيان تلبيت ⁴ گفتن

بدان كه واجبات احرام سه چيز است :

اوّل، نيّت است، به آن [ معنى] كه : قصد كند احرام بستن را از براى عمرۀ تمتّع حجّة الاسلام، بجهت اطاعت فرمان الٰهى؛ و معنى احرام بستن چنانچه فرموده‌اند، به خود قرار دادن است ترك اموراتى كه در فصل سابق گذشت، بجهت توجّه به مكّه، براى اداى افعال معهوده ⁵.

دوّم، پوشيدن دو جامۀ احرام قبل از نيّت؛ كه يكى از آنها را ستر كند مابين ناف و زانو، كه آن را ردا گويند [ و بايد] آنقدر باشد كه ساتر مَنكِبَين ⁶ گردد.