115و آن، تقريباً يك و يا دو فرسخ از مدينه دور است، و واقع شده در طرف چپ راه نسبت به كسى كه [ از مدينه] رو به مكّه رود.

دوّم، جُحفه (به ضمّ جيم و سكون حاء مهمله) : و آن شهرى بوده مابين مكّه و مدينه، نزديك به رابغ، كه سل آن را برده است؛ اوّل جاى خوش آب و هوا بود ولى به سبب دعاى پيغمبر تغيير يافته؛ چنانچه در فصل مدينه ذكر خواهد شد إن‌شاء اللّٰه تعالى؛ و آن ميقات اهل شام است، و در اين زمان ميقات اهل مصر مى‌باشد، و آن ميقات [ همچنين] ميقات اهل مدينه و امثال ايشان مى‌باشد از كسانى كه از آنجا سير كنند در وقت ضرورت، بجهت مرض و ضعف.

سيّم، يَلَمْلَمْ : كه آن را مَلَمْلَمْ نيز گويند، و آن كوهى است از كوههاى تهامه ¹ كه ميقات اهل يمن مى‌باشد.

چهارم، قرن المنازل : كه ميقات اهل طايف است.

پنجم، وادى عقيق : كه ميقات اهل عراق و نَجد ² مى‌باشد، و آن وادى است طويل كه طول آن زياده از هشت فرسخ است؛ و افضل، احرام بستن از اوّل [ آن است] كه آن را مسلخ مى‌نامند.

ششم، محاذات : يعنى آن مكانى كه محاذىِ ³ يكى از ميقاتهاى مذكوره باشد، و آن از براى كسى است كه به حجّ مى‌رود از راهى كه در آن راه عبورش بر يكى از مواقيت متعارفه نيفتد. و از اين قبيل است راه دريا، و ميقات آن كسى كه منزلش نزديكتر است بسوى مكّه از ميقات، [ چون] منزل خودش هست، ديگر بر ميقات برگشتن لازم نيست.

و ميقات اهل مكّه عبارت است از خود مكّه، اگر ارادۀ حجّ داشته باشد، و اگر خواهد