100اين معنى كرده بود ¹.

هشتم آنكه در اين سفر هر قدر زحمت بدنى و مشقّت جانى و صدمات مالى وارد شده باشد بايد مرد حاجّ متحمّل شده و به مقام انزجار آمده، بعضى كلمات نگويد كه باعث انخطاطِ ² رُتبت ³ و نقصان اجر باشد، بلكه صبر نموده بر خود گوارا بداند كه خداوند احديّت از عوض دادن عاجز نيست، خواه در دنيا و خواه در آخرت؛ چنانچه مروى است كه يكى از اكابِرِ ⁴ تجّار گويد كه : سالى عزم خانۀ كعبه نمودم و هميانى كه هزار دينار طلا و جواهر در آن بود به ميان بسته بودم، در منزلى از منازل بجهت قضاى حاجت نشستم و هميان از ميان گشاده شده مى‌افتد، وقتى ملتفت شدم كه مقدارى راه رفته بودم و مراجعت ممكن نبود، تن به قضاى الهى دادم و شكر كردم كه يقين باعث قبول حجّ من خواهد شد. چون به ولايت خود برگشتم روزگار بنا به عادت خود بى‌وفايى كرد و همۀ اموال از دستم رفت و عزّت به ذلّت مبدّل گرديد، از خجالت مردم و شماتت ايشان جلاى وطن نموده ⁵ اهل بيت خود را برداشته رفتيم تا به دهى رسيديم و در كاروانسرايى منزل كرديم، شب تاريك بود و باران سخت مى‌باريد، عيال من هم حامله بود، از قضا آنجا وضع حمل نمود، به من گفت : اى مرد، برو چيزى طلب كن كه قوت من باشد وگرنه جانم در تلف است ! من در آن شب تاريك، افتان و خيزان به دكّان بقّالى رسيدم، از مال دنيا يك دانگ نيم نقره داشتم، بسيار زارى كردم تا بقّال در دكّان را گشوده و به آن نقره قدرى دوشاب ⁶ و روغن زيتون گرفتم، چون نزديك كاروانسرايى