331هر فردى از انسانها چه مؤمن و چه كافر در عرفات حاضر باشد و از خداوند حاجت بخواهد حاجتش برآورده مى‌شود امّا مؤمن تمام گناهانش بخشوده مى‌شود و كافر اگر از شرك توبه كند خداوند تمام كناهان گذشته او را مى‌بخشد و اگر كافر توبه نكند و حاجتى بخواهد برآورده مى‌شود و از اجر دنيوى آن وقوف محروم نمى‌گردد.
در اين باره آيه قرآن مى‌فرمايد:
من كان يريد الحيوة الدينا و زينتها نوفّ اليهم و هم فيها لايبخسون اولئك الذين ليس لهم فى الاخرة الّا النار و حبط ما صنعوا فيها و باطل ما كانوا يعملون.
الته در عرفات نبايد انسان اكتفاء كند تنها به دعا كردن خود بلكه ديگرا را بيشتر دعا كند. مرحوم كلينى از على بن ابراهيم روايت كرده است كه پدرش ابراهيم بن هاشم گفت:
عبداللّٰه بن جندب را ديدم در عرفات دستهايش را به سوى آسمان بلند كرده است و اشك چشمانش از محاسن روى زمين سرازير مى‌شود، بعد از اعمال منى‌از او سؤال مى‌كند و مى‌گويد در عرفات بهتر از موقف تو موقفى نديدم، در جوام مى‌گويد به خدا قسم هرچه دعا كردم براى ديگران بود زيرا كه از امام موسى بن جعفر عليه السلام شنيدم كه فرمود: هركس براى برادران مؤمن خود دعا كند از عرش خداوند ندا مى‌رسد آنچه را كه درباره ديگران خواستى صد برابر آن را به تو مى‌دهم. به اين جهت نخواستم به خاطر حاجت خود، صد برابرى را كه خداوند آن را به عهده گرفته ترك كنم در حاليكه نمى‌دانم حاجت خودم برآورده مى‌شود يا نه.
س: به نظر شما حاجّ موفّق كيست؟ ج: اين مسأله‌اى است كه پيغمبر صلى الله عليه و آله از همان ابتدا