87
تحليل حديث
اوّلاً: اين حديث به دو سند نقل شده و هر دو ضعيف است. در سند نخست دو راوى عامى است به نام «نوفلى» و «سكونى» و در حديث دوم، در سند آن سهل بن زياد است كه برخى او را تضعيف كردهاند و او از على بن حسّان نقل مىكند كه نام او بين ضعيف و ثقه مشترك است و روشن نيست كه مقصود كدام است؟
ثانياً: اين روايت، معارض دارد و از امام صادق عليه السلام در روايت ديگر نقل شده است كه آن حضرت فرمود: پاداش مؤمن در مرگ فرزند، بهشت است، صبر كند يا نكند. 1
ثالثاً: مضمون آن چه ارتباطى به موضوع بحث ما دارد؟ مگر زيارت قبور، يا عزادارى براى عزيزان از دست رفته، پيوسته ملازم با اين حركت است؟ شما مىتوانيد بگوييد كه در اين مراسم اين عمل انجام نگيرد نه اين كه زيارت را تحريم كنيد و عزادارى را غير موجّه قلمداد نماييد.
ممكن است تصور شود كه اگر زدن بر ران، به هنگام پيش آمدن مصيبت، حرام باشد، پس سينهزنى در مراسم سيدالشهداء عليه السلام همين حكم را دارد.
پاسخ آن روشن است. دست زدن بر ران، كه مورد روايت است، ناظر به مصيبتهاى شخصى و فردى است و اين كه گاهى مصيبت زده بر اثر بى تابى جام صبرش لبريز مىشود و عكس العملى نشان مىدهد كه دور از آداب صابران است.
ولى سينه زدن در عزادارى امام حسين عليه السلام نشانۀ حزن