115وجب، و درروايت سوم يك وجب و چهار انگشت معّرفى شده است، و اين دلالت دارد بر اينكه استحباب بلند ساختن قبر اختصاص به چهار انگشت ندارند.
و بر فرض بپذيريم كه عدد، مفهوم دارد، تنها چيزى كه از اين روايت استفاده مىشود عبارت است از مستحب نبودن ارتفاع قبر بيش از مقدار چهار انگشت يا يك وجب، نه حرام بودن ارتفاع بيش از آن مقدار.
با اين وجود، نويسنده در نوشتار خود با كمال بى شرمى نوشته است:
«از خلال روايات وارده در كتُب تشيع بر مىآيد كه قبر فقط از چهار انگشت تا يك وجب بلند مىشود كه از چهار انگشت كمتر و از يك وجب بيشتر جايز نيست».
گروه دوم:
در گروه دوّم دو روايت در اثبات حرام بودن ايجاد گنبد و بارگاه بر روى قبرها ذكر شده است. ولى استدلال به هر دو روايت (روايت هفتم و روايت دهم) مخدوش است.
در روايت هفتم نويسنده در لفظ روايت و مترجم درمعناى آن تحريف كردهاند. آن دو مىنويسند:
«از محمد بن مسلم روايت است كه گفت از يكى از دو امام(باقر يا صادق) دربارۀ ميّت پرسيد، فرمود:
«تسلّم من قبل الرجلين و تلزق القبر بالارض إلّا قدر أربع أصابع مفّرجات تربّع و ترفع قبره؛ ازطرف پاها بگير و آن را داخل قبر بگذار، و جز مقدار چهار انگشت باز، قبر را بازمين هموار كن».