87
لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللّٰهَ تَوّٰاباً رَحِيماً). 1
«و اگر اين مخالفان، هنگامى كه به خود ستم مىكردند [و فرمانهاى خدا را زيرپا مىگذاردند] به نزد تو مىآمدند و از خدا طلب آمرزش مىكردند و پيامبر هم براى آنها استغفار مىكرد، خدا را توبهپذير و مهربان مىيافتند».
سپس گريست و اين اشعار را سرود:
يا خير من دفنت بالقاع اعظُمُه
نفسى الفداء لقبر انت ساكنه
فطاب من طيبهنّ القاع و الاُكُم
فيه العفاف و فيه الجود و الكرم
«اى بهترين انسانى كه در زمين استخوانهايش دفن شد و از بوى خوشش كوه و دشت معطر گرديد! جانم فداى قبرى كه تو در آن منزل گزيدهاى، كه آنجا منزل پاكى و سخاوت و كرامت است».
ابوطيب احمد ابن عبدالعزيز، در ادامۀ اين ابيات سروده است:
و فيه شمس التقى والدين قد غَرُبت
حاشا لوجهك ان يبلى و قد هُديت
من بعد ما اشرقت من نورها الظلم
فى الشرق و الغرب من انواره الامم 2
«در آن قبر، خورشيد دين و تقوا غروب كرد، پس از آن از نور او ظلمتها به روشنايى مبدّل شد.