64معبود) آياتى است كه به عبادت خداوند امر كرده و از عبادت غير او نهى مىنمايد، بهاين دليل كه هيچ آلههاى غير خداوند وجود ندارد.
(يٰا قَوْمِ اعْبُدُوا اللّٰهَ مٰا لَكُمْ مِنْ إِلٰهٍ غَيْرُهُ). 1
«اى قوم من! [تنها] خداوند يگانه را پرستش كنيد كه معبودى جز او براى شما نيست».
بدين معنا كه، «اله» موجودى سزاوار پرستش است و تنها خداوند «اله حقيقى» است. با اين حال شما چگونه موجودى را كه اله حقيقى و واقعى نيستواله ادعايى و دروغين است مىپرستيد؟ و چرا از عبادت خداوندى كه اله واقعى است و تنها معبودِ سزاوار پرستش است، سرباز مىزنيد؟
آيه فوق يا مضمون آن،در بسيارى از آيات قرآن مجيد تكرار شده است. 2
اين آيات مىرسانند كه عبادت، خضوع و كُرنشى است كه از اعتقاد بهالوهيت معبود جوشيدهباشد. در اين آيات به روشنى ملاحظه مىكنيم كه قرآن، مشركين را به دليل پرستش غير خداوند سرزنش مىكند،چرا كه اين معبودها آلهه واقعى نيستند و عبادت، از