54
(وَ لاٰ يَمْلِكُ الَّذِينَ يَدْعُونَ مِنْ دُونِهِ الشَّفٰاعَةَ إِلاّٰ مَنْ شَهِدَ بِالْحَقِّ). 1
«كسانى را كه غير از او[خداوند] مىخوانند قادر بر شفاعت نيستند، مگر آنها كه شهادتبه حق دادهاند».
انسان مشرك آمرزش گناهان را نيز به دست آلهه مىداند. آيه سوم سورۀ غافر(غافرالذنب) كه خداوند سبحان خود را بخشندۀ گناهان معرفى كرده است، بيانگرهمين مطلب است.
5 . انسان موحّد، زمام سرنوشت خود را در دنيا و آخرت به دست خداوند مىداند. حضرت ابراهيم عليه السَّلام پرچمدار توحيد، آشكارا در مقابلانبوه مشركين عقيدۀ خود را اين چنين اعلام مىكند:
(الَّذِي خَلَقَنِي فَهُوَ يَهْدِينِ * وَ الَّذِي هُوَ يُطْعِمُنِي وَ يَسْقِينِ * وَ إِذٰا مَرِضْتُ فَهُوَ يَشْفِينِ * وَ الَّذِي يُمِيتُنِي ثُمَّ يُحْيِينِ). 2
«همان كس كه مرا آفريد و پيوسته راهنمائيم مىكند * و كسى كه مرا غذا مىدهد و سيراب مىنمايد * و هنگامى كه بيمار شوم مرا شفا مىدهد * و كسى كه مرا مىميراند و سپس زنده مىكند».
امّا انسان مشرك، تمام اين امور يا اكثر آنها را در دست آلهه و خداياندروغين مىداند: