53راببخشد؟».

2. (قُلْ لِلّٰهِ الشَّفٰاعَةُ جَمِيعاً لَهُ مُلْكُ السَّمٰاوٰاتِ وَ الْأَرْضِ). ¹

«بگو:«تمامِ شفاعت از آنِ خداست (زيرا) حاكميّت آسمان‌ها و زمين از آن‌اوست».

3. (وَ لاٰ يَمْلِكُ الَّذِينَ يَدْعُونَ مِنْ دُونِهِ الشَّفٰاعَةَ). ²

«كسانى را كه غير از او [خداوند] مى‌خوانند قادر بر شفاعت نيستند».

اما انسان مشرك؛ شفاعت را در اختيار آلهه و خدايان دروغين مى‌داند.گواه اين مدّعىٰ، آيات فوق است كه در ردّ عقيدۀ مشركين مبنى بر تفويض مقام شفاعت از سوى خداوند به بت‌ها نازل شده است و براى تأكيد در ردّ اين عقايدباطل، قرآن در آيات ديگرى پندار آنان را مردود مى‌شمارد:

(لاٰ يَمْلِكُونَ الشَّفٰاعَةَ إِلاّٰ مَنِ اتَّخَذَ عِنْدَ الرَّحْمٰنِ عَهْداً. ³

«آنان هرگز مالك شفاعت نيستند، مگر كسى كه نزد خداوند رحمان عهد وپيمانى دارد».

(وَ لاٰ تَنْفَعُ الشَّفٰاعَةُ عِنْدَهُ إِلاّٰ لِمَنْ أَذِنَ لَهُ). ⁴

«هيچ شفاعتى نزد او، جز براى كسانى كه اذن داده، سودى ندارد».