43در آيهاى ديگر مىفرمايد:
(أَلاٰ لَهُ الْحُكْمُ وَ هُوَ أَسْرَعُ الْحٰاسِبِينَ). 1
«بدانيد كه حكم و داورى مخصوص اوست و او سريعترين حسابگران است».
بنابراين حكومت بر مردم چه به صورت قضاوت و فصل خصومت و چهبه صورت حكومت در بُعد اجرايى و سياسى، حق ويژۀ خداوند است و غير او،تنها به اذن او از چنين حقى برخوردارند.
در غير اينصورت حكومت آنان، حكومت طاغوت خواهد بود و قرآن كريم در آيات بسيارى از آن نهى نموده است.
هفتم: توحيد در عبادت
بدين معنا كه عبادت، منحصر در خداوند است. اين اصل مورد قبول ووفاق تمام مذاهب اسلامى است. با پذيرش اين اصل است كه انسان، هويت اسلامى مىيابد و مسلمان شمرده مىشود.«اياك نعبد»، شعار همه روزۀ مسلماناناست كه حداقل ده بار در روز آن را تكرار مىكنند. بنابراين پرستش غيرخداوند، شريك نمودن غير خداوند با او در عبادت است و موجب بيرون رفتن انسان از دائرۀ اسلام مىشود.