40اين آيه، حاكميت را منحصر در خداوند مىداند و منظور از حاكميت دراين آيه، حاكميت در بُعد تشريعى و قانونگذارى مىباشد.
بر طبق آيۀ مذكور، هيچكس جز خداوند نمىتواند امر و نهى كند و چيزى را حلال يا حرام نمايد.
از آنجا كه منظور از حاكميت در اينجا حاكميت تشريعى است، در ادامۀ آيه جملۀ (أَمَرَ أَلاّٰ تَعْبُدُوا إِلاّٰ إِيّٰاهُ ) ذكر شده است. پس معناى«امر» در اين آيه، همان«امرتشريعى» است.
قرآن در فرازى ديگر مىفرمايد:
(أَ فَحُكْمَ الْجٰاهِلِيَّةِ يَبْغُونَ وَ مَنْ أَحْسَنُ مِنَ اللّٰهِ حُكْماً لِقَوْمٍ يُوقِنُونَ). 1
«آيا آنها حكم جاهليت را (از تو) مىخواهند؟! و چه كسى بهتر از خدا براى قومى كه اهل يقين هستند، حكم مىكند؟!».
اين آيه قوانين را به دو نوع«الهى و جاهلى» تقسيم مىكند. آنچه زاييده فكر بشر است و مورد تأييد وحى الهي نيست،غير الهى و جاهلى به شمار مىرود.
پنجم: توحيد در اطاعت و بندگى
بدين معنا كه تنها طاعت و فرمانبردارى از خداوند واجب