195ابوبكر بن ابى قحافة، خليفۀ اول، بر پيامبر صلَّى اللّٰه عليه و آله و سلَّمگريست و در سوگ پيامبر مرثيهاى سرود كه با اين بيت آغاز مىشد:
يا عين فابكى و لا تسأمى
و حُقَّ البكاء على السيّد
«اى چشم! گريان باش و از گريه ملول مشو، كه گريه بر آن بزرگ سزاوار است».
و نيز حسّان بن ثابت، شاعر پر آوازۀ صدر اسلام در رثاى پيامبر صلَّى اللّٰه عليه و آله و سلَّم مىگريد و مىگويد:
ظللتُ بها ابكى الرسول فاسعدت يبكّون من تبكى السماوات يومه عيونٌ و مثلاها من الجفن اسعد و من قد بكته الارض فالناس اكمد
«همواره بر رسول خدا مىگريم، پس اى ديده3ها و مژگانها مرا در اين گريستن يارى دهيد.
مردم مىگريند در عزاى كسى كه آسمانها در روز عزايش گريه مىكنند، و مردم در عزاى كسى كه زمين براى او گريست، غمگينترند».
و در شعرى ديگر:
يا عين جودى بدمع منك اسبال و لا تملنّ من سحّ و إعوال
«اى ديده! مدام از خود اشك جارى كن و از اشك و شيون ملول مشو».