184ج) اهتمام به تعليم و تربيت و مبارزه با جهل و بى سوادى، اصلى كلى است كه عمل به آن در شرايط گوناگون، رنگ و شكل خاصى مىپذيرد. درگذشته تعليم و تربيت به وسيلۀ نوشتن با قلم و دوات و شنيدن حضورى شاگرد از معلم انجام مىشده است، اما امروزه با پيدايش روشهاى جديد، وسايلى مانندراديو، تلويزيون، رايانه، نوار كاست و... به كارگيرى مىشوند.
شارع مقدس به هيچ وجه با اين دگرگونىها و استفاده از ابزار و متدهاىجديد مخالف نيست. او تنها به انجام تعليم و تعلّم سفارش كرده است و به كارگيرى ابزار و متدها را به شرايط و مقتضيات زمانى واگذار نموده است. اگر شارع، بر استفاده از روشى خاص تأكيد مىورزيد، در هدف مقدّس خود ناكام مىماند و زمينههاى استمرار و بقاى دين اسلام را از ميان مىبرد. چرا كه هرشرايطى، با روش و ابزار پيشنهادى شارع سازگار نيست.
3 - انسان كار نو و بى نظيرى را به عنوان عملى دينى انجام دهد و در عين حال هيچ اصل شرعى آن عمل را تجويز نكند و مارك دينى بر آن نكوبد.
اين معنا، همان بدعت اصطلاحى است كه به طور كلى و در هر شرايطى حرام است.
كم و زياد كردن اذان و اقامه يا نماز و دينى دانستن آن، نمونۀ بدعتحرام مىباشد.