128نظر دستور زبان عربى، وابسته به دو فعل«أسألك» و«اتوجه اليك» است. منظور از«بنبيّك» در اين عبارت، شخصيت و مقام ملكوتى آن حضرت است، نه دعاى ايشان.
2. مُحَمّدٍ نَبِىِّ الرَّحْمَةِ؛ در اين عبارت، پيامبر را به نبىّ رحمت توصيف مىكند و نشانگر آن است كه توسل به پيامبرصلَّى اللّٰه عليه و آله و سلَّم، به دليل رحمت و كرامت اوست.
3.يٰا مُحَمّد إنّى أتَوَجّه بِكَ إلىٰ رَبّى؛ اين جمله مىرساند كه مرد صحابى بر اساس دعايى كه پيامبرصلَّى اللّٰه عليه و آله و سلَّم به او تعليم داده بودند، خود پيامبرصلَّى اللّٰه عليه و آله و سلَّم را وسيلۀ دعايش قرار داده و به شخص پيامبرصلَّى اللّٰه عليه و آله و سلَّم به خاطر جايگاه معنوى و فضيلتش، متوسل شده است.
به طور خلاصه اين حديث بيانگر دو نكته است:
1. توسل به دعاى پيامبرصلَّى اللّٰه عليه و آله و سلَّم جايز است. اين نكته از صحبت مرد صحابى با رسول خدا صلَّى اللّٰه عليه و آله و سلَّمكه درخواست دعا مىكند استنباط مىشود.
2. توسل به شخص پيامبرصلَّى اللّٰه عليه و آله و سلَّم به دليل مقام و منزلت ايشان در نزد خداوند متعال جايز است. اين نكته، از دعايى كه پيامبرصلَّى اللّٰه عليه و آله و سلَّم به صحابى تعليمدادند و در ضمن آن ، توسل به شخص پيامبرصلَّى اللّٰه عليه و آله و سلَّم وجود داشت، استفاده مىشود.
البته مىپذيريم كه آنچه در ذهن صحابى بود و به خاطر آن به خدمتحضرت رسيده بود، توسل به دعاى پيامبر صلَّى اللّٰه عليه و آله و سلَّم بود. اما در