126
وَ رَأَيْتَهُمْ يَصُدُّونَ وَ هُمْ مُسْتَكْبِرُونَ). 1
«هنگاميكه به آنان گفته مىشود:«بياييد تا رسول خدا براى شما استغفار كند»؛ سرهاى خود را [از روى استهزاء و كبر و غرور] تكان مىدهند و آنها را مىبينىكه از سخنان تو اعراض كرده و تكبر مىورزند».
تاريخ اسلام مملوّ از نمونههايى از اين دست است.
* * *
ب- توسل به مقام و شخصيّت پيامبر صلَّى اللّٰه عليه و آله و سلَّم
در اين باره به نقل حكايتى تاريخى مىپردازيم كه صراحتاً از توسل صحابه به دعاى پيامبرصلَّى اللّٰه عليه و آله و سلَّم در حال حيات ايشان ، و نيز توسل بهمقام و منزلت آن، حضرت حكايت مىكند. غرض ما از نقل آن، استدلال بر مطلب اخير است.
عثمان ابن حنيف مىگويد:«مردى كه از نابينايى رنج مىبرد به محضررسول خدا آمد و گفت: اى رسول خدا! از خدا بخواهيد مرا شفا دهد. پيامبرصلَّى اللّٰه عليه و آله و سلَّم فرمود: اگر بخواهى دعا مىكنم، اما اگر صبر كنى بهتر است. آن مرد درخواست دعا كرد. پيامبر صلَّى اللّٰه عليه و آله و سلَّم به او دستور داد: وضويىكامل بساز، دو ركعت نماز بخوان و به اين صورت دعا كن: