78سازد .

رؤيت خدا به دو گونه تفسير مى شود :

1. رؤيت قلبى و شهود باطنى

رؤيت قلبى در پرتو ايمان كامل به دست مى آيد . اين نوع رؤيت كه واقع آن دريافت قلبى است ، از موضوع بحث ما بيرون است و در امكان ، بلكه در وقوع آن براى اولياى الهى ، جاى ترديد نيست .

ذعلب يمانى ، از ياران اميرمؤمنان ( عليه السَّلام ) به امام عرض كرد : آيا خداى خود را ديده اى ؟ امام در پاسخ گفت : من چيزى را كه نمى بينم ، نمى پرستم . آنگاه سائل پرسيد : چگونه او را مى بينى ؟ امام فرمود :

«لا تُدْرِكُهُ العُيُونُ بِمُشاهَدةِ العَيانِ ، ولَكِن تُدْرِكُهُ الْقُلُوبُ بِحَقائِقِ الإِيمانِ » . ¹

« ديدگان ظاهرى او را نمى بيند ، امّا دل ها در پرتو حقيقت ايمان او را مى يابد » .

2. رؤيت حسّى با ديدگان مادّى

بنابر دلايل زير ، رؤيت حسى خداوند غير ممكن است :

1 . رؤيت حسى شرايطى را مى طلبد كه مى توان آنها را چنين بيان كرد :

1 . حسّ بينايى سالم باشد .

2 . يك نوع مقابله ميان رائى و مرئى حاكم باشد .

3 . مرئى بسيار دور يا بسيار نزديك نباشد .

4 . مانعى ميان بيننده و ديدنى وجود نداشته باشد .