99بيشترى دارد و اين نه به خاطر آن است كه براى حسين سجده مىكنيم، بلكه سجده براى خداست و تربت (خاك حسينى) به اصطلاح فقهى «مسجود عليه» (محل سجدگاه) است و اين كارى مستحبى است نه واجب، و نكتۀ آن اين است كه اين خاك، با خون بزرگترين سرداران اسلام، كه پايههاى حكومت امويان را متزلزل ساخت، عجين گشته است.
سجده بر اين تربت، يادآور جانبازىها و فداكارىهاى آن حضرت و 72 تن از شهيدان راه خداست كه مرگ سرخ را بر زندگى مذلّت بار ترجيح دادند و امّا اينكه پيامبر صلى الله عليه و آله بر تربت حسين سجده نكرد - اگر صحيح باشد - براى اين است كه هنوز در آن زمان ملاك سجده وجود نداشت؛ زيرا هنوز اين خاك به خون حسين عليه السلام آغشته و متبرّك نشده بود.
بايد در نظر داشت كه شيوه و سيرۀ بزرگان همواره اين بوده كه بر خاك مكانهاى متبرك سجده كنند.
مسروق بن اجدع (متوفاى 62هجرى) كه از تابعان است، هنگام سفر خشتى از مدينه همراه مىبرد و بر آن سجده مىكرد. 1
گذشته از اينها، سجده بر تربت پاك، در خانهها، مسافرخانهها و مكانهاى ديگر، چندان آسان نيست و لذا شيعيان تربت پاكى، از پاكترين خاكهاى جهان را به صورت جامد درآورده و همراه خود مىبرند تا عمل به حكم الهى در همهجا آسان شود.
اكنون اگر قرار باشد، در اين مورد جوابى نقضى بگوييم، از شما مىپرسيم: آيا پيامبر صلى الله عليه و آله بر اين فرشهاى گران قيمت، كه در مساجد