84
دَعٰاهُ وَ يَكْشِفُ السُّوءَ»؛ 1 بنابراين همهگونه عبادت تنها براى خداست، و هيچ بخشى از آن را نمىتوان بهسوى ديگران - هركس كه باشد - جهتدهى كرد.
ما معتقديم كه خداوند خالق بندگان و افعال آنهاست و هيچ موجودى جز او - اعمّ از زنده يا مرده - تأثيرگذار نمىباشد، و هيچكس با خداوند در انجام يا ترك كار يا روزىرسانى و زنده كردن و ميراندن شريك نمىباشد و هيچ احدى قدرت بر انجام يا ترك كارى را مستقلاً يا با مشاركت خداوند يا در مراتب كمتر از اين ندارد.
بنابراين، يگانهتصرفكنندۀ در هستى، خداوند تعالى است و هيچكس مالك چيزى نيست مگر هنگامى كه خداوند به او تمليك كند و اجازۀ تصرف دهد؛ هيچ انسانى براى خودش - چه رسد به ديگران - مالك نفع و ضرر و مرگ و زندگى و حشر و نشر نيست مگر مواردى كه خدا بخواهد و با اذن او. بنابراين، نفع و ضرر محدود به اين مرزها و مقيد به اين شرايط است و نسبت دادن اين امور به خلق از باب اسباب بودن آنها و كسب اين امور است نه از باب خلق و ايجاد كردن يا تأثيرگذارى يا علت بودن آنها است. بنابراين چنين نسبتهايى مجازى است نه حقيقى؛