135است. بنابراين بايد امتياز آشكارى براى شهيد، نسبت به ديگران وجود داشته باشد وگرنه بيان كردن زنده بودن آنها؛ بيهوده و بىفايده است بهخصوص كه خداوند از اطلاق لفظ مرده بر آنها، نهى فرموده است: «وَ لاٰ تَقُولُوا لِمَنْ يُقْتَلُ فِي سَبِيلِ اللّٰهِ أَمْوٰاتٌ بَلْ أَحْيٰاءٌ وَ لٰكِنْ لاٰ تَشْعُرُونَ». 1
در اينجا بايد گفت كه چارهاى نيست جز اينكه حيات آنان را كاملتر و با شرافتتر از ديگران بدانيم و ظاهر متون وارده نيز اين امر را تأييد مىكند كه ارواح آنان روزى مىخورد، بر نهرهاى بهشتى وارد مىشود و از ميوههاى آن بهرهمند مىگردد: «عِنْدَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ». 2 همانگونه كه احساس آنها نسبت به اين غذا و شراب و نعمتها، احساس كامل و لذت و بهرهمندى آنان حقيقى و تمام و كمال است چنانكه در روايت آمده است:
«فلما وجدوا طيب مأكلهم ومشربهم ومقيلهم قالوا يا ليت اخواننا يعلمون ما صنع اللّٰه بنا». 3