119برداشته و در كلاهخودم قرار دادم. پس از آن در هيچ جنگى حضور نيافتم كه آن كلاهخود همراهم باشد مگر اينكه به پيروزى دست مىيافتم.
عروة بن مسعود از حالات صحابه، با پيامبر صلى الله عليه و آله مىگويد
امام بخارى نقل كرده كه عروه اصحاب پيامبر صلى الله عليه و آله را مىنگريست و مىگفت: به خدا قسم هيچ آبوضويى از پيامبر صلى الله عليه و آله نمىريخت مگر آنكه در كف اصحاب قرار مىگرفت و آن را بر صورت و بدن خود مىماليدند، و هرگاه به آنها دستورى مىداد به سرعت به آن اقدام مىكردند و هرگاه وضو مىگرفت نزديك بود كه براى بهدست آوردن آب وضويش با هم درگير شوند و هنگام سخن گفتن صدايشان را نزد او پايين مىآوردند، و به احترام حضرت بهگونهاى تيز و خيره، به او نمىنگريستند.
سپس عروه بهسوى دوستانش بازگشت و گفت: اى مردم، به خدا قسم كه من بر پادشاهانى از قبيل قيصر و كسرى و نجاشى وارد شدهام و بهخدا سوگند كه هيچ پادشاهى را نديدم كه مانند محمد، يارانش او را بزرگ بدارند (و سپس آنچه ديده بود نقل كرد). اين روايت را بخارى در كتاب شروط، باب شروط جهاد آورده است. 1