238اكنون با توجه به آنچه از قرآن كريم و از كتب معتبر خود اهل تسنن بازگو كرديم، معلوم شد كه گريه و اظهار حزن و اندوه بر ميت و در فراق عزيزان، مذموم و ناپسند نيست، بلكه طبق گفتۀ بلال، گريه بر رسول اللّٰه صلى الله عليه و آله و سلم مستحب و داراى اجر و پاداش است، معلوم شد كه عمل و نهى عمر و پسرش عبداللّٰه مأخذ شرعى نداشته و برخلاف قرآن و سيرۀ عملى رسول اللّٰه صلى الله عليه و آله و سلم و اصحاب آن حضرت بوده است.

بر اين اساس، اعتراض برخى از اهل تسنن و خصوصاً گروه تندرو به شيعه كه چرا در كنار بقيع يا غير آن گريه مى‌كنيد، بى وجه است، توهين و مسخره كردن گريه‌كنندگان، بر خلاف شرع و بر خلاف آيات و روايات معتبر نزد خودشان مى‌باشد، معلوم شد كه اين گونه رفتارها نشان جهل و بى اطلاعى آنان از احكام خدا و از معانى قرآن و از سيرۀ عملى رسول اللّٰه صلى الله عليه و آله و سلم و اصحاب آن حضرت است.

مناظره

به سمت بقيع مى‌رفتم، يك نفر از آنها ايستاده بود و گريه و عزادارى شيعيان را مسخره مى‌كرد، وقتى چشمش به اينجانب افتاد شروع كرد بلند بلند مسخره كردن، ايستادم و با صداى بلند اين آيه شريفه را خواندم:

يٰا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لاٰ يَسْخَرْ قَوْمٌ مِنْ قَوْمٍ عَسىٰ أَنْ يَكُونُوا خَيْراً مِنْهُمْ وَ لاٰ نِسٰاءٌ مِنْ نِسٰاءٍ عَسىٰ أَنْ