159 جميعاً. قال قلت له يا أبا الشّعثاء اظنّه أخّر الظّهر و عجل العصر و أخّر المغرب و عجّل العشاء، قال و أنا أظُنُّ ذلك». ¹

- جابر بن زيد گويد: از ابن عباس شنيدم كه مى‌گفت: با پيامبر گرامى هشت ركعت نماز (ظهر و عصر) را با هم و هفت ركعت نماز (مغرب و عشا) را نيز با هم به جاى آوردم. مى‌گويد به «ابو شعثا» گفتم: فكر مى‌كنم رسول خدا، نماز ظهر را به تأخير انداخت و نماز عصر را زودتر ادا نمود و نيز نماز مغرب را به تأخير انداخت و نماز عشا را زودتر بجا آورد، (ابو شعثا) گفت: من هم چنين مى‌انديشم.

از اين روايت به روشنى معلوم مى‌گردد كه پيامبر گرامى، هر دو نماز ظهر و عصر را با هم و هر دو نماز مغرب و عشا را نيز با هم و بدون فاصله، بجاى آورده است.

2 - احمد بن حنبل، از عبد اللَّه بن شقيق، روايت ذيل را يادآور مى‌شود:

«خطبنا ابن عبّاس يوماً بعد العصر حتّى غربت الشّمس و بدت النّجوم و علّق النّاس ينادونه الصّلوة و فى القوم رجلٌ من نبى تميم فجعل يقول: الصّلوة الصّلوة: قال فغضب قال أ تعلّمنى بالسّنّة؟ شهدت رسول اللّٰه صلّى اللّٰه عليه [ و آله ] و سلّم جمع بين الظّهر و العصر، و المغرب و العشاء. قال عبد اللَّه فوجدت فى نفسى من ذلك شيئاً فلقيت أبا هريرة فسألته فوافقه». ²

- ابن عباس بعد از نماز عصر، براى ما سخنرانى نمود تا آنگاه كه خورشيد غروب كرد و ستارگان آشكار شدند و مردم نداى نماز دادند و در آن ميان، مردى از قبيلۀ بنى تميم به تكرار كلمۀ «نماز» پرداخت، ابن