139 و: «وَ الْفَجْرِ وَ لَيٰالٍ عَشْرٍ». ¹

- قسم به سپيده و شب‌هاى ده‌گانه.

ز: «وَ الطُّورِ وَ كِتٰابٍ مَسْطُورٍ فِي رَقٍّ مَنْشُورٍ وَ الْبَيْتِ الْمَعْمُورِ وَ السَّقْفِ الْمَرْفُوعِ وَ الْبَحْرِ الْمَسْجُورِ». ²

- سوگند به كوه طور سينا، قسم به كتاب نوشته شده (قرآن) در صحيفۀ منشور، سوگند به «بيت معمور» (خانۀ آباد)، قسم به طاق برافراشته، سوگند به درياى پرتلاطم.

همچنين، سوگند به مظاهر جهان آفرينش، در سوره‌هاى «نازعات»، «مرسلات»، «بروج»، «طارق»، «بلد»، «تين» و «ضُحى»، به چشم مى‌خورد.

شكى نيست كه اگر سوگند به غير خدا، موجب شرك و دوگانه‌پرستى بود، هرگز قرآن كريم، كه منشور جاودان توحيد و يكتاپرستى است، بدان مبادرت نمى‌ورزيد و اگر هم يك چنين سوگندى از خصايص خدا بود، مى‌بايد در آيات قرآن تذكّر داده شود تا اشتباه رخ ندهد.

2 - همۀ مسلمانان جهان، پيامبر گرامى را اسوۀ خويش مى‌دانند و به روش زندگانى و رفتار آن حضرت، به عنوان ميزان سنجش و ملاك تشخيص درست از نادرست، مى‌نگرند.

محقّقان مسلمان و نگارندگان صحاح و مسانيد، موارد بسيارى از سوگندهاى پيامبر گرامى به غير خدا را روايت نموده‌اند.

احمد بن حنبل - پيشواى گروه حنابله - در كتاب مسند خود، از رسول خدا، چنين روايت مى‌كند:

«فلعمرى لأن تكلّم بمعروفٍ و تنهى عن منكرٍ خيرٌ من أن