138 الف: «لَعَمْرُكَ إِنَّهُمْ لَفِي سَكْرَتِهِمْ يَعْمَهُونَ». ¹

- (اى پيامبر)، به جانت سوگند، آنان در مستى (تمايلات نفسانى) خويش، سرگردانند.

ب: «وَ الشَّمْسِ وَ ضُحٰاهٰا. وَ الْقَمَرِ إِذٰا تَلاٰهٰا. وَ النَّهٰارِ إِذٰا جَلاّٰهٰا.

وَ اللَّيْلِ إِذٰا يَغْشٰاهٰا وَ السَّمٰاءِ وَ مٰا بَنٰاهٰا. وَ الْأَرْضِ وَ مٰا طَحٰاهٰا. وَ نَفْسٍ وَ مٰا سَوّٰاهٰا. فَأَلْهَمَهٰا فُجُورَهٰا وَ تَقْوٰاهٰا...». ²

- سوگند به خورشيد و تابش آن، و قسم به ماه وقتى به دنبال خورشيد برون آيد، و سوگند به روز آنگاه كه جهان را پرفروغ سازد، و قسم به شب وقتى كه جهان را در پردۀ سياه خود كشد، و قسم به آسمان و آن كه آن را برافراشت و سوگند به زمين و آن كه آن را گسترانيد و سوگند به جان (انسان) و آن كه او را نيكو آفريد و نيك و بد او را به وى الهام نمود.

ج: «وَ النَّجْمِ إِذٰا هَوىٰ». ³

- سوگند به ستاره آنگاه كه فرود آيد.

د: «ن، وَ الْقَلَمِ وَ مٰا يَسْطُرُونَ». ⁴

- قسم به قلم و آنچه مى‌نگارند.

ه‍ : «وَ الْعَصْرِ إِنَّ الْإِنْسٰانَ لَفِي خُسْرٍ...». ⁵

- سوگند به زمان، انسان در زيان است...