1084 - گفتار و رفتار صحابه و تابعان پيامبر نيز گوياى سنّت آن حضرت است:
جابر بن عبد اللَّه انصارى مىگويد:
«كُنْتُ اصَلّى الظُّهْرَ مع رسول اللّٰه صلّى اللّٰه عليه [و آله] و سلّم فآخذ قبضةً من الحصاء لتبرد فى كفّى أضعها لجبهتى أسجد عليها لشدَّة الحرّ». 1
- با پيامبر گرامى نماز ظهر مىگزاردم، مشتى سنگريزه برگرفته، و در دست خود نگه مىداشتم تا خنك شود و به هنگام سجده بر آنها پيشانى گذاردم و اين به خاطر شدت گرما بود.
سپس راوى مىافزايد: اگر سجده بر لباسى كه بر تن داشت جايز بود، از برداشتن سنگريزهها و نگهدارى آنها، آسانتر بود.
ابن سعد(متوفاى 209) در كتاب خود «الطبقات الكبرى» چنين مىنگارد:
«كان مسروقٌ إذا خرج يخرج بلبنة يسجد عليها فى السَّفينة». 2
- مسروق بن اجدع، به هنگام مسافرت، خشتى را با خود برمىداشت تا در كشتى بر آن سجده نمايد.
لازم به تذكر است كه مسروق بن أجدع، يكى از تابعين پيامبر و اصحاب ابن مسعود بوده است و صاحب «الطبقات الكبرى» وى را جزء طبقه اول از اهل كوفه پس از پيامبر و از كسانى كه از ابو بكر و عمر و عثمان و على عليه السلام و عبد اللَّه بن مسعود، روايت نمودهاند، به شمار آورده است.
اين سخن روشن، بىپايگى گفتار كسانى را كه همراه داشتن قطعهاى