1) -بنى شيبة اعقاب شيبة بن عثمان حجبى كليد دار كعبه بوده‌اند و در كوهى مشرف بر مروه به نام جبل شيبه سكنى داشته‌اند و آن درب مسجد كه در زاويۀ برابر مروه و ركن شامى كعبه قرار داشته و مخل تردد اين قبيله بوده به ايشان منسوب است. همان طور كه در متن ديده مى‌شود حجاج، از طرف بالاى مكه وارد مى‌شوند و با انحراف مختصرى راه آنان به همين درب مسجد منتهى مى‌گردد و از آن در، وارد مسجد مى‌شوند و تقريبا بخط مستقيم به نزديك حجر الاسود مى‌رسند و طواف را از آنجا شروع و بهمان نقطه ختم مى‌نمايند آن‌گاه از درب برابر حجر الاسود كه نزديك صفا است بطرف صفا مى‌روند و از آنجا سعى را شروع و به مروه ختم مى‌كنند. و هنگام خروج از مكه از طرف پائين شهر خارج مى‌گردند. با اين ترتيب، تقريبا كوتاهترين راه براى ورود، و خروج، و اداى مناسك، در نظر گرفته شده تا مزاحمت كمترى در مسير حجاج، روى دهد. باب بنى شيبه پس از توسعۀ مسجد از بين رفته است و برخى گفته‌اند مقابل باب السلام واقع بوده است، و بت هبل را در همان مكان دفن كرده‌اند، و علت ورود از آن در، آنست كه حجاج آن بت را لگدمال نمايند.

2) -اين درود و دعاها در بسيارى از كتب حديث، از جمله در كافى ج 4 ص 401 و 402 ذكر گرديده است.

3) -حجر الاسود بمعنى سنگ سياه است و در پاره‌اى از روايات، سوابق ديرينى براى آن ذكر گرديده، از جمله اين كه اين سنگ از بهشت آمده و در آغاز نورانى و سپيد بوده است و در نتيجۀ رسيدن دست گناه كاران سياه شده است. قدر مسلم اينست كه اين سنگ، مانند مقام ابراهيم از زمان آن مرد بزرگ كه بنياد گذار خانۀ كعبه بوده است باقى مانده و بنا به قولى ابراهيم اين دو سنگ را