94نمىتواند در آن خدشه كند. حال بايد ديد كه آيا مىتوان در اين دنيا نيز، از شافعانى چون پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله و سلم طلب شفاعت نمود، و به تعبير ديگر، آيا درست است كه انسان بگويد: اى رسول گرامى، نزد خدا در حق من شفاعت كن (يا وجيهاً عنداللّٰه إشفع لنا عنداللّٰه)؟
در پاسخ بايد گفت: مشروعيت اين امر، تا قرن هشتم مورد اتفاق همۀ مسلمانان قرار داشته است و تنها از نيمۀ قرن هشتم به بعد برخى از اهل تسنن با آن به مخالفت برخاستند و آن را جايز ندانستند، در حالى كه آيات قرآنى و احاديث معتبر نبوى و سيرۀ مستمرۀ مسلمين بر جواز آن گواهى مىدهد. زيرا شفاعت شافعان، در معنى، همان دعاى آنان در حقّ افراد است، و درخواست دعا از فرد مؤمن - چه رسد به پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم - بدون شك امرى جايز و مستحسن است.
از حديث زير كه ابن عباس از پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم نقل مىكند به روشنى استفاده مىشود كه شفاعت مؤمن، دعاى او در حق ديگران است: «هرگاه مسلمانى بميرد و چهل مؤمن موحّد بر جنازۀ او نماز بگزارند خدا شفاعت آنان را در حق او مىپذيرد» 1. چه، مسلّم است كه شفاعت چهل مؤمن به هنگام اقامۀ نماز بر ميّت، جز دعاى آنان در حق او چيزى نيست.