92نظر قرآن، امرى قطعى و مسلّم است.

از برخى آيات استفاده مى‌شود كه فرشتگان از شافعانند، چنانكه مى‌فرمايد: «وَ كَمْ مِنْ مَلَكٍ فِي السَّمٰاوٰاتِ لاٰ تُغْنِي شَفٰاعَتُهُمْ شَيْئاً إِلاّٰ مِنْ بَعْدِ أَنْ يَأْذَنَ اللّٰهُ لِمَنْ يَشٰاءُ وَ يَرْضىٰ » (نجم/ 26): چه بسيار فرشتگانى در آسمانها هستند كه شفاعت آنان جز پس از اذن خداوند، در مورد آن كس كه مشيت و رضايت الهى به (رستگارى وى) تعلق گيرد، سود نمى‌بخشد.

مفسران در تفسير آيۀ «عَسىٰ أَنْ يَبْعَثَكَ رَبُّكَ مَقٰاماً مَحْمُوداً» (اسراء/ 79): اميد است كه پروردگارت تو را به مقام پسنديده‌اى برانگيزد، مى‌گويند مقصود از مقام محمود، همان مقام شفاعت براى پيامبر اسلام است. ¹

ب - شفاعت در روايات:

گذشته از قرآن، در كتب حديث نيز روايات بسيارى دربارۀ شفاعت پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله و سلم نقل شده است كه به برخى از آنها اشاره مى‌كنيم:

1 - پيامبر مى‌فرمايد:

«إنّما شفاعتي لأهل الكبائر من أُمّتي» ²:

شفاعت من مخصوص مرتكبان گناهان كبيره از امتم مى‌باشد. ظاهراً علت اينكه شفاعت را مخصوص مرتكبان كباير دانسته اين است كه