217طلب آمرزش كند و اگر پيامبر دربارۀ آنها طلب آمرزش كند، خداوند گناهان آنان را مىبخشد.
وَ لَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جٰاؤُكَ فَاسْتَغْفَرُوا اللّٰهَ وَ اسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللّٰهَ تَوّٰاباً رَحِيماً. 1
«اگر آنان موقعى كه بر خويشتن ستم كردند، پيش تو مىآمدند و از خداوند طلب آمرزش مىكردند، خداوند را توبه پذير و رحيم مىيافتند.»
چه آيهاى روشنتر از اين كه خداوند به امت گنهكار دستور مىدهد براى جلب مغفرت خدا، حضور پيامبر برسند و از او بخواهند كه در حق آنان دعا كند؟ حضور رسول خدا (ص) رسيدن و درخواست استغفار از او، دو فايدۀ روشن دارد:
الف: درخواست استغفار از پيامبر، در گنهكار روح اطاعت و پيروى از پيامبر را زنده مىكند و سبب مىشود كه آنان به خاطر احساس مقامى كه از پيامبر مىكنند، از او به خوبى پيروى نمايند. اصولاً چنين رفت و آمدى در انسان، حالت خاصى از خضوع نسبت به پيامبر پديد مىآورد و انسان را آماده مىسازد كه آيۀ «أَطِيعُوا اللّٰهَ وَ أَطِيعُوا الرَّسُولَ » 2 را از صميم دل عمل نمايد.
ب: اين عمل مقام و موقعيت پيامبر را در اذهان امت به خوبى ترسيم مىكند و مىرساند همان طور كه فيضهاى مادى از طريق اسباب خاصى به بندگان الهى مىرسد، فيض معنوى نيز كه همان مغفرت خدا است، از طريق اسباب معينى؛ مانند دعاى پيامبر و عزيزان درگاه خدا، فرود مىآيد.