1) -أشار القاضي(ره)الى هذا البيان أيضا في المجالس في ترجمة عبد اللّه بن طاوس في اوائل المجلس الخامس(ص 170 من الطبعة الأولى)بهذه العبارة:«و أيضا از عبد اللّه مرويست كه گفت از آن حضرت(يعنى به ابا الحسن الرضا«ع»)پرسيدم كه يحيى بن خالد پدرت را زهر داد يعنى موسى بن جعفر ع را؟گفت آرى او را زهر داد در سى رطب،گفتم آن حضرت مى‌دانست كه آن رطبها زهرنا كند؟ گفت در آن وقت محدث از پيش او غايب شده بود گفتم محدث كيست؟گفت او ملكى است أعظم از جبرئيل و ميكائيل كه با حضرت رسول(ص)مى‌بود و او با ائمه مى‌باشد و چنين نيست كه هرچه طلبند يابند.مؤلف گويد:از اينجاست كه گفته‌اند:«مشاهدة الابرار بين التجلى و الاستتار»و قال العارف الشيرازى:(شعر) يكى پرسيد از آن گم‌گشته فرزند كه اي روشن گهر پير خردمند ز مصرش بوى پيراهن شنيدى چرا در چاه كنعانش نديدى بگفت أحوال ما برق جهانست دمى پيدا و ديگر دم نهانست گهى بر طارم اعلى نشينيم گهى تا پشت پاى خود نبينيم اگر درويش بريك حال ماندى سر دست از دو عالم برفشاندى.

2) -ما قبل هذه العبارة هذا الكلام:«مخفى نباشد كه اگرچه ما در برابر گلستان و سبحه نسخه نوشته‌ايم-