289 فطيم و في العصفور و القنبرة و الصعوة مدّو في الجرادة و القملة يلقيها عن جسده كفّ من طعام و في الجراد الكثيرة شاة و لو لم يتمكن من التحرز لم يكن عليه شيء و لو اكل ما قتله كان عليه فداء ان و لو اكل ما ذبحه غيره ففداء واحدة و لو اشترك جماعة في قتله فعلى كل واحد فداء و كل من كان معه صيد يزول ملكه عنه بالاحرام و يجب عليه ارساله فان امسكه ضمنه حرم كه بالا ذكر شد يعنى هم گوسفند و هم درهم بايد بدهد [محدوده حرم بزودى خواهد آمد]

كفاره سوسمار و جوجه تيغى و موش صحرائى:

اگر كسى در حال احرام يكى از اينها را صيد بكند بايد يك بزغاله نر كفاره بدهد.

اگر كسى در حال احرام مرغ قطا و يا درّاج و امثال آنها را صيد كند بايد يك حمل فطيم يعنى بره از شير بر گرفته شده فديه بدهد.

اگر كسى در حال احرام گنجشك يا مرغ چكاوك و يا دم جنبانك را صيد كند بايد عوض هر كدام يك مدّ طعام به فقير بپردازد و اگر كسى ملخى را بكشد يا شپش را از بدن خود دور كند براى هر يك براى هر يك بايد يكمشت طعام به فقير بدهد و اگر كسى ملخهاى بسيارى را بكشد [معيار در كثرت عرف است كه از سه به بالاتر را شامل است] بايد يك گوسفند فديه بدهد.

مسئله: اگر ملخها بر سر راه او هستند و او عادتا متمكن از تحرّز و دورى جستن از كشتن آنها را ندارد چنانچه بدون توجه ملخى را زير كرده و كشت كفاره ندارد.

مسئله: اگر آنچه را در حال احرام كشته از گوشت آن بخورد دو فديه بايد بدهد و اگر از آنچه كه ديگرى كشته تناول كند تنها يك فديه بايد بپردازد.

مسئله: اگر گروهى مشتركاً در حال احرام حيوانى از حيوانات مذكوره را صيد كنند بايد هر كدام جدا گانه يك كفاره كامل بدهند.

مسئله: هر كس كه پيش از احرام بستن حيوانى را صيد كرده و مالك شده