1) . آية اللّٰه بهجت: در صورت تمكّن، احوط آن است كه در حال طواف، هر دو طاهر باشند و نماز طواف را هر دو بخوانند و سنگ ريزه را در دست طفل يا مجنون بگذارد و ولى با آن كيفيت رمى و نيّت نمايد و در تمام افعال آنچه در غير نيّت مى‌تواند انجام دهد، ولىّ متصدّى نيّت مى‌شود (كتاب حج، ص4). آية اللّٰه تبريزى: در وقتى كه مى‌خواهد طفل را طواف دهد، واجب است او را وضو دهد، اگرچه به‌صورت وضو باشد. (مناسك، ص14، مسأله 7). آية اللّٰه فاضل: در اعمالى كه نياز به وضو دارد، احتياطاً طفل را وضو بدهد و خودش هم وضو بگيرد.

2) . آيةاللّٰه بهجت: در فرض سؤال كه ولىّ سبب نيست كفّاره هم بر او نيست و تنها كفّاره‌اى كه در عمد و خطأ ثابت است در مال طفل ثابت است. [مستفاد از جامع‌المسائل ج 2 ص 193] آية اللّٰه تبريزى: كفاره ندارد. آية اللّٰه خامنه‌اى: رجوع شود به پاورقى مسأله 26. آية اللّٰه سيستانى: بر فرض صحت احرام نيز فعل او كفّاره ندارد. آية اللّٰه صافى: در فرض سؤال كفّاره واجب نيست ولى احتياط آن است كه ولّى بچه كفّاره را از مال خودش بدون اين‌كه قصد كند بر او واجب بوده يا بر صبى، ادا نمايد. آية اللّٰه فاضل: در فرض مزبور با احتياط واجب كفّاره بر ولىّ طفل است. آية اللّٰه مكارم: در غير صيد، كفّاره واجب نيست، نه بر ولىّ و نه بر طفل. آية اللّٰه نورى: لازم است ولىّ طفل او را ازار تكاب محرّمات احرام باز دارد و اگر باز نداشت كفّاره در صورت علم و عمد بر عهدۀ ولى طفل است.