186لبّيك ، منم بنده‌ات و فرزند دو بنده‌ات ، لبّيك ! لبّيك ، اى بزرگوار ، لبّيك !» .

اينها را پس از هر نماز واجب يا مستحب ، هنگام برخاستنِ مركبت ، هنگامى كه به بلندى مى‌رسى ، هنگامى كه در دشتْ سرازير مى‌شوى ، آن گاه كه به سواره‌اى مى‌رسى ، يا آن گاه كه از خواب بر مى‌خيزى و در سحرگاهان ، مى‌گويى و تا مى‌توانى ، زياد بگو و آشكار بگو . اگر بخشى از اين لبّيك را نگويى ، زيانى ندارد ؛ ليكن گفتن همۀ آن ، بهتر است و بدان كه چهار لبّيكى كه در اوّل بود ، ضرور است و اين [ چهار تكبير] ، توحيدند و پيامبران نيز اين گونه لبّيك گفته‌اند . «صاحب والايى‌ها» را زياد بگو ؛ چرا كه پيامبر خدا آن را زياد مى‌گفت .

اوّلين كسى كه لبّيك گفت ، ابراهيم عليه السلام بود . فرمود : «خداوند ، شما را به حجّ خانۀ خويش فرا مى‌خواند» و او را با لبّيك ، پاسخ دادند . پس هيچ كس در صلب مردان و شكم زنان كه پيمان وفادارى بسته بود ، نماند ، مگر اين كه با لبّيك ، پاسخ گفت ¹ . ²

3 . ثواب لبيك‌گويى

458 . پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هيچ حج‌گزارى نيست كه روز را به لبّيك گفتن به سر آورد ، مگر آن كه همراه غروب خورشيد ، گناهانش پنهان مى‌شوند . ³

459 . پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : كسى كه يك روز تا غروب آفتاب ، لبّيك بگويد ، گناهانش از بين مى‌روند و همچون زمانى مى‌شود كه مادرش او را به دنيا آورده است . ⁴