476ما - عصر مؤلّف - به جز نوبت‌چى‌ها، ديگر كسى از آن سه گروه نمانده است، ليكن فرزندان و نوادگان آنها سازمان‌ها تشكيل داده، مراسم رژه رفتن و سان ديدن را انجام مى‌دهند و نوبت‌چى‌ها وظيفه حفاظت و نظافت حجره شريفه را به نيكوترين وجهى انجام مى‌دهند.
از جمله توفيقات ربّانى كه شامل حال خلافت پناهى 1 شده، ايجاد امنيّت در سراسر منطقه است.
در گذشته، اشقياى باديه نشين همواره بر ساكنان مدينه منوّره فشار مى‌آوردند، پرچم عداوت را عليه آنها برمى‌افراشتند و منطقه را به قدرى ناامن مى‌كردند كه كسى جرأت نمى‌كرد به تنهايى به مسجد قبا و يا زيارت حضرت حمزه سيد الشّهدا برود.
اين اشقيا گاهى مدينه منوّره را محاصره مى‌كردند، گاهى راه‌هاى منتهى به مدينه را مى‌بستند و با سپاهيانى كه از سوى دولت عثمانى گسيل مى‌شد، مدت‌ها مى‌جنگيدند، در موسم حج راه حجاج را مى‌بستند و به زائران خانه خدا ايجاد مزاحمت مى‌كردند، گاهى كار به جايى مى‌رسيد كه قافله‌هاى مسلّح سيصد - چهارصد نفرى نمى‌توانستند از آن مسيرها عبور كنند.
گاهى اهالى مكّه را تهديد مى‌كردند. گاهى اهل طائف را مى‌آزردند. گاهى به روستاهاى مجاور حمله مى‌كردند. گاهى چيزهاى كوچكى را بهانه كرده، مشكلات بزرگى به وجود مى‌آوردند.
دولت عثمانى ناگزير مى‌شد براى دفع شرّ آنها نيرو اعزام كند، از اين‌رو، هزينه سنگينى بر خزانه كشور تحميل مى‌شد. اين افراد معمولًا آلت دست عده‌اى از شيوخ قبايل واقع مى‌شدند. آنها به منظور تحميل عقيده خود، اين افراد را به اين كارهاى ظالمانه تشويق و تشجيع مى‌كردند.
برخى از شيوخ قبايل آنقدر ظالم و ستم پيشه بودند كه براى رسيدن به اهداف و