334آقا ميرزا فتح اللّه مشهور به شيخ الشريعة اصفهانى، آقا سيد ابوالقاسم اشكورى، آقا شيخ عبدالحسين فرزند شيخ راضى، آقا شيخ عباس كاشف الغطاء، آقا شيخ محمد تقى دزفولى، آقا سيد جعفر طباطبائى، آقا شيخ حسين فرزند زين العابدين مازندرانى. ¹

ج: راه شام

زائران ايرانى از روزگار صفوى، و تا نيمه دوره قاجارى، راهى كه به طور غالب، انتخاب مى‌كردند، رفتن به سمت حلب و شام و از آنجا به مدينه بود. اين مسير مى‌توانست از طريق تبريز به عثمانى و از آنجا به سمت جنوب تركيه باشد، چنان كه ممكن بود از راه بغداد به سمت شمال عراق و از آنجا در حاشيه فرات به سمت سوريه باشد. يك زائر اصفهانى در اواخر دوره صفوى اين منازل را براى رفتن به مدينه طى كرده است: كاشان، قم، ساوه، قزوين، سلطانيه و زنجان، ميانه، تبريز، اردوباد، نخجوان، ايروان، ورود به كشور عثمانى، گذر از حاشيه فرات، حلب، دمشق، مدينه. ² زائر ايرانى پس از رسيدن به دمشق در آنجا برنامه سفر خويش را به مدينه تنظيم كرده، اسباب سفر را از شتر و عكام و غيره تدارك مى‌ديد و به همراه كاروان يا به اصطلاح محمل شام كه بزرگترين كاروان حج بود، به سمت مدينه به راه مى‌افتاد. بر اساس گزارش اعتماد السلطنه در سال 1263 زائران ايرانى طى پانزده روز توقف در دمشق، اسباب سفر خود را فراهم كرده و پس از آن به سوى حجاز حركت كردند. ³ اين راه به دليل آبادى، از نظر آب و آذوقه دشوارى كمترى نسبت به راه جبل داشت، اما در مقايسه با راه جبل، بسيار دور بود. در سال 1302 گزارش شده است كه «در اين اوقات، اهالى ايران به واسطه دورى راه و زحمت بسيار و مخارج بى‌شمار كمتر از اين راه مى‌روند.» ⁴ زمان رسيدن از مدينه به دمشق، يك ماه راه بود. ⁵ زائرانى كه از ايران به زيارت عتبات عاليات در عراق مى‌رفتند، براى رفتن به حج از مسير ياد شده، مسير خود را در حاشيه رودخانه فرات ادامه داده و سپس به خاك سوريه وارد شده، از آنجا به حلب مى‌رفتند.