262عمر العرضى (م /1024 1614). 1 از پنج فرزند وى، زين العابدين (م /1073 1662) و على (م /1119 1717) در مكه سكونت گزيدند و از احترام و محبت شريف مكه برخوردار بودند.
جمال الدين (م /1098 1687) به هند رفت، حيدر به اصفهان، و ابوالحسن به دمشق. برخى از نوادگان آنها را تا قرن هيجدهم در مكه مىشناسيم. 2
به هر روى، احساسات خصمانهاى در آنجا بود كه گاه خود را نشان مىداد. سيد زين العابدين بن نورالدين بن اميرمراد حسينى كاشانى، زمانى دراز در مكه اقامت داشت. او از شاگردان محمد امين استرآبادى بود و ميانه سالهاى /1041 1632 تا /1050 1641) كشته شد، گرچه جزئيات مرگ وى در ابهام ماند. 3 زمانى كه سيل سال /1039 1630 سبب خرابى مكه شد، و او نقشى اساسى در بازسازى آن عهدهدار گرديد، آن گونه كه فخركنان لقب مؤسس بيت الله الحرام را به خود مىدهد، گرفتار شهرت بدى شده بود. 4
در سال /1050 1648 برخى از مردم در حال طواف، حسين بن ابراهيم گيلانى تنكابنى، فيلسوف و عارف مكتب اشراقى را متهم كردند كه شكم خود را به چهار ركن كعبه ماليده است. آنان به تصور آن كه وى با ماليدن آلت تناسلى خود، قصد هتك حرمت كعبه را داشته، وى را به سختى كتك زدند. پس از آن وى مصمم شد تا مكه را به سوى مدينه ترك كند، اما هنوز به مدينه نرسيده بود كه درگذشت و در نزديكى قبر ابوذر غفارى مدفون شد. 5
بار ديگر در سال /1088 1678 گروهى از شيعيان ايرانى، توسط گروهى مردم خشمگين كه به وسيله شريف بركات سوم و قاضى محمد ميرزا تحريك شده بودند، به بهانه آن كه كعبه را آلوده كردهاند، كشته شدند. در ميان مقتولان، يكى هم سيد محمد مؤمن بن دوست استرآبادى حسينى، شاگرد ديگر محمدامين استرآبادى بود كه به خاطر