191و «فقيرين» - چنان كه مىدانيد - نيز صدقه است و بايد در راه خدا مصرف شود.
آنچه از اموالم در اينجا ياد كردم همه صدقه لازم قطعى است، و اين حكم در زندگى و پس از مرگ من جارى خواهد بود، بايد در آنچه سبب خوشنودى خدا و در راه خداست به مصرف رسد و خويشانم از بنىهاشم و بنىمطلب نزديك و دور بهره برند.
نظارت بر اين اوقاف و صدقات با (فرزندم) حسن بن على(ع) است، از آنها به قدر ضرورت خود بدون زياده روى بهره مىبرد و در مواردى كه رضاى الهى در آن است صرف مىنمايد، در اين كار بر او باكى نيست. اگر خواست بخشى از آنها را بفروشد تا قرضى را ادا كند، بفروشد باكى بر او نيست، و اگر بخواهد مىتواند املاك برجسته و نفيس قرار دهد. فرزندان على و غلامان و اموال وى اختيارشان در دست حسن بن على(ع) است.
و اگر خانه حسن بن على(ع) جز خانه صدقه باشد و خواست كه آن را بفروشد مىتواند بفروشد، بر او باكى نيست. اگر بخواهد مىتواند بفروشد و قيمتش را به سه بخش تقسيم كند؛ قسمتى را در راه خدا مصرف نمايد و قسمتى را به بنىهاشم و بنىمطلب و قسمتى را به فرزندان ابوطالب بدهد، در مواردى كه خدا مىپسندد از اين سه قسم به مصرف رساند.
اگر پيشامدى براى حسن(ع)، رخ داد (و از اين جهان درگذشت) در حالى كه حسين(ع) زنده باشد، اين كارها بدو موكول مىشود، بايد آنچه را به حسن(ع) دستور دادم وى انجام دهد. براى اوست آنچه براى حسن(ع) نوشتم و بر اوست آنچه بر عهده حسن(ع) بود.
براى فرزندان دو فرزند فاطمه(عليها السلام) (حسن و حسين) از صدقه على آن چيزى خواهد بود كه براى فرزندان على تعيين شد، و من هر چه براى دو فرزند فاطمه(عليها السلام) قرار دادم به جهت خوشنودى خداى عزّوجلّ و حفظ حرمت رسولاللَّه و تعظيم و بزرگداشت و رضاى خدا و رسول است.