109«يهود و مشركان را دشمنترين مردم نسبت به مؤمنان، و مسيحيان را مهربانترين آنها مىيابى. اين به خاطر آن است كه درميان مسيحيان، كشيشان و راهبهايى هستند كه در برابر حق، كبر نمىورزند. وقتى آنچه را كه بر پيامبر(ص) نازل گرديده بشنوند، مىبينى كه اشك (شوق) مىريزند، به خاطر حقى كه شناختهاند. مىگويند: خدايا! ما را با شاهدان و گواهان بنويسيد.» 1 مسيحيان جزيرة العرب و مناطق ديگر؛ مانند شام، شيفته اسلام شدند و آن را از دل پذيرفتند و آنان كه همچنان مسيحى باقى ماندند، هيچگاه از سوى پيامبر(ص) و مسلمانان به تغيير عقيده و پذيرش آيين اسلام مجبور نشدند. همزيستى مسالمتآميز مسلمانان و مسيحيان بهگونهاى بسيار روشن و آشكار بود. لحن خطاب قرآن و نامههاى پيامبر(ص) با مخاطبان مسيحى همراه با عطوفت و ملايمت بود.
تعاليم حضرت مسيح(ع) در دعوت ياران خود به محبت و بردبارى تأثير فراوانى در برخورد مسيحيان بر جاى گذاشته است.
مسيحيان حبشه عدهاى از مسلمانان را پناه دادند و از آنان در مقابل آزار و اذيت كفار قريش، حمايت كردند. وقتى پيامبر(ص) گروه مهاجرين نخستين را به حبشه گسيل مىداشتند، از نجاشى به نيكى ياد كردند و فرمودند: «وَ لَو خَرَجْتُم إلى أَرضِ الْحَبَشةِ فَإنَّ بِهَا مَلِكاً لا يَظلمُ عِندَهُ أَحَدٌ وَ هِي أَرض صِدْقٍ حتّي يَجعَلَ اللهُ لَكُم فَرَجاً مِمّا أَنْتُم فِيهِ». 2«اگر به سرزمين حبشه سفر كنيد، در آنجا زمامدارى وجود دارد كه نزد او كسى ستم نمىكند و آنجا خاك درستى و پاكى است و شما مىتوانيد در آنجا به سر بريد تا خدا براى شما فرجى پيش آورد.»
در نامه پيامبر(ص) به سران مسيحى؛ از جمله نجاشى، از حضرت مسيح(ع) و مادرش حضرت مريم(عليها السلام) به نيكى ياد شده است. پيامبر(ص) در آخر نامه به عنوان خيرخواهى نسبت به او تأكيد مىكنند كه:
«... وَ إِنِّي أَدْعُوكَ إلَى الله عَزّ وَ جَلّ وَ قَدْ بَلَغْتُ وَ نَصَحْتُ فَاقْبَلُوا نُصْحي؛ وَالسَّلامُ عَلى مَنِ اتَّبَعَ