231به خدمت امام محمد باقر(ع) رسيده و از ايشان فيض برده و اجازه ارشاد گرفته است. 1 ابن‌عساكر نيز نام وى را در شمار راويان حديث از امام باقر(ع) ذكر كرده است. 2
همچنين ابن‌شهرآشوب و ابن‌فهد حلى، داستانى نقل كرده‌اند كه براساس آن، ابراهيم ادهم، جزو مشايعت كنندگان امام جعفر صادق(ع) در كوفه، بوده است. 3 ابن شهرآشوب، به نقل از شيخ طوسى، ابراهيم ادهم را يكى از خادمان امام ششم(ع) معرفى كرده است. 4 همچنين تشابه بعضى از سخنان نقل شده از او با بعضى از اقوال امام صادق(ع) 5 و نيز انتساب وى، به قبيله بنى‌عجل كه به تشيع شهرت داشته‌اند، 6 مى‌تواند بيانگر نوعى ارتباط و ارادت او به اهل‌بيت(عليهم السلام) باشد. 7
در تاريخ و چگونگى وفات ابراهيم ادهم، ميان مورخان و اصحاب تراجم، اختلاف‌نظر وجود دارد. سال وفات او را به اختلاف، 161 يا 162ه .ق، گفته‌اند. 8 عطار نيشابورى درباره چگونگى وفات وى، مى‌نويسد:
نقل است كه چون عمرش به آخر رسيد، ناپيدا شد؛ چنان‌كه به يقين، خاك او پيدا نيست. بعضى گويند: در بغداد است و بعضى گويند در شام است و بعضى گويند آنجاست كه شهرستان لوط پيغمبر(ع)، به زمين فرو رفته است و او به آنجا گريخته است از خلق و هم آنجا، وفات كرده است. 9