441باقى مانده است كه موضوع آن اصول اعتقادات صوفيان، احوال و مقامات سالكان، آداب صوفيان در سفر و حضر و سماع و غير آن است. اين كتاب، از آغاز تأليف، مورد توجه صوفيه بوده و برادرزاده مؤلف، شهابالدين سهروردى نيز در نوشتن كتاب «عوارف المعارف» خود، اين كتاب را مبناى كار خود، قرار داده است.
ابوالمفاخر سيفالدين يحيى باخَرزى (586 -659 ه .ق) نيز در بخش دوم كتاب «اوراد الاَحباب» خود، از اين اثر، بهره فراوان برده است. متن كامل «آداب المريدين» را در سده هشتم هجرى، عمر بن محمد بن احمد شيركانى، به فارسى روان، ترجمه كرده است. همچنين محمد يوسف حسينى، ملقب به گيسودراز، از عرفاى هند، در سال 813 ه .ق، آن را به فارسى ترجمه و شرح كرده و اين شرح و ترجمه، همراه با متن عربى آداب المريدين در سال 1358ه .ق - 1939 م در هند، چاپ شده است. در تهران نيز متن عربى آن، همراه با ترجمه فارسى عمر شيركانى، در سال 1363 ه .ش، به كوشش نجيب مايل هروى، چاپ و منتشر شده است. 1
درباره مذهب وى، مشهور آن است كه خاندان سهروردى، مذهب شافعى داشتهاند و تاجالدين سبكى، نام چند تن ضياءالدين و دو فرزند و برادر و برادرزادهاش را در شمار فقهاى شافعى، آورده است. اما ابنجوزى در ذيل حوادث سال 547ه .ق، نوشته است كه در ماه رجب اين سال، سهروردى را دستگير و زندانى كردند و كتك زدند و همزمان با وى، دو تن ديگر را نيز دستگير كردند كه يكى از آنها، حيصبيص شاعر بود و ديگرى، يكى از دوستان سهروردى، به نام «بديع» بود كه نزد او، يك لوح گلى حاوى اسامى دوازده امام يافتند و او را به اتهام تشيع، كتك زدند. 2 شيخ قاسم طهرانى از اين حادثه، چنين نتيجهگيرى كرده است كه ضياءالدين سهروردى، خود متهم به تشيع بوده است. 3