394در ابوالخطاب حلول كرده و پس از غيبت او، به محمد بن اسماعيل منتقل شده است. ازاينرو قائل به امامت محمد بن اسماعيل شدند و پس از او، به فرزندانش سرايت دادند.
جماعتى از آنها جدا شدند و خود را قرامطه ناميدند و اظهار مىداشتند پس از حضرت محمد بن عبدالله(ص)، هفت نفر امام بيش نيست: 1. على بن ابىطالب؛ 2. حسن بن على؛ 3. حسين بن على؛ 4. على بن الحسين؛ 5. محمد بن على؛ 6. جعفر بن محمد؛ 7. محمد بن اسماعيل بن جعفر و او امام قائم و مهدى است.
مىگويند امامت در حيات امام صادق(ع)، از او سلب شد و در فرزندش اسماعيل، قرار گرفت و پس از او، در فرزندش محمد بن اسماعيل استقرار يافت. معتقدند: محمد بن اسماعيل، زنده است و در بلاد روم زيست مىكند و او قائم مهدى است و معناى قائم نزد قرامطه، آن است كه به رسالت مبعوث مىشود و شريعتى جديد مىآورد كه ناسخ شريعت محمد بن عبدالله(ص) است.
همچنين مىگويند كه محمد بن اسماعيل، اولوالعزم است و اولوالعزم هفت نفرند: نوح، ابراهيم، موسى، عيسى، محمد(ص)، على و محمد بن اسماعيل؛ چنانكه آسمان و زمين و اعضاى بدن، به هفت قسمت است. معتقدند: خداوند، بهشت آدم را به محمد بن اسماعيل داد و معناى اين بهشت، مباح و حلال بودن همه محرمات و نيز حلال بودن تمام آفريدهها در دنيا مىباشد و اين گفته خداست: (وَ كُلاٰ مِنْهٰا رَغَداً حَيْثُ شِئْتُمٰا)؛ «از ميوههاى آن بخوريد گوارا، هرچه خواستيد». (وَ لاٰ تَقْرَبٰا هٰذِهِ الشَّجَرَةَ)؛ «به اين درخت، يعنى موسى بن جعفر، نزديك نشويد». 1
ابوالحسن عمرى نسابه، با جمله «هو امام الميمونيّة وقبره ببغداد»، از گرايشات مذهبى به او، ياد مىكند. 2