350منسوب به عون و معين، فرزندان امام على(ع) است 1 كه در متون تاريخى قرن ششم و هفتم هجرى، به آن اشاره شده 2 و مجاور آن، مقبره سلجوقى خاتون، دختر قليج ارسلان سلجوقى و همسر خليفه عباسى، الناصرلدين الله و متصل به اين مقبره، رباط (خانقاه) موسوم به اخلاطيه، وجود داشته است. الناصر عباسى، اين مقبره را در سال 584ه .ق، در محله رمله بنا كرد. 3 به عقيده مصطفى جواد و احمد سوسه، موقعيت محله رمله، همان محله خضر الياس امروزى است 4 كه مىتواند مؤيد نظر سيد عبدالستار حسنى باشد.
(تصوير شماره 216)
زيارتگاهها و مقابر اصحاب ائمه(عليهم السلام) و علماى شيعه
پس از وفات امام حسن عسكرى(ع) در سال 260ه .ق، دوره غيبت صغراى امام زمان(عج) آغاز شد و تا سال 329ه .ق، ادامه يافت. در دوره غيبت صغرى، مهمترين وسيله ارتباط حضرت مهدى(عج) با شيعيان، چهار نماينده خاص و مورد اعتماد ايشان بودند كه نزد شيعه، به نواب يا سفراى اربعه آن حضرت، شهرت يافتهاند. از جمله وظايف آنان، رساندن نامهها، سؤالات و خواستههاى شيعيان، به محضر مقدس امام و ابلاغ پاسخهاى متقابل ايشان به آنها و نيز گرفتن اموال و رساندن به امام بود. 5
اسامى چهار نايب خاص امام زمان(عج)، به ترتيب عبارتاند از: عثمان بن سعيد عَمروى سَمّان، محمد بن عثمان بن سعيد عَمروى، حسين بن روح نوبختى و على ابن محمد سَمُرى. قبور اين چهار تن، در ناحيه شرقى بغداد واقع است كه در ادامه، معرفى مىگردد.