340سپس اميرمؤمنان، صخره را محكم ساخت و بر آن، نماز گزارد و در آنجا چهل روز باقى ماند و نماز را كامل برپا داشت و خانواده خود را در خيمهاى نزديك كه صدايشان به حضرت مىرسيد، جاى داد. سپس فرمود: «اينجا زمين براثا و خانه مريم(عليها السلام) است و در اين جايگاه مقدس، پيامبران نماز گزاردهاند». امام باقر(ع) [در ادامه] فرمود: «و ما يافتيم كه ابراهيم(ع) در اينجا، پيش از عيسى(ع) نماز خوانده است».
شبيه اين روايت را نيز قطب راوندى نقل كرده است. 1
ابنشهر آشوب در كتاب خود، بخشى از همين روايت را كه دربرگيرنده خبر ضربه زدن ايشان به زمين و جوشيدن چشمه و كندن زمين و يافتن صخره سفيد است، از محمد بن قيس نقل كرده است. 2 او همچنين خبر ديگرى را از حارث اعور، عمرو ابن حريث و ابوايوب، نقل كرده است كه در آن، اشارهاى به جوشيدن چشمه آب و يافتن صخره سفيد، نشده است. اما محتواى كلى آن، مشابه بخش آغازين روايت امالى طوسى (داستان اسلام آوردن راهب) است. البته با اين تفاوت كه براساس روايت ابن شهرآشوب، نام راهب، «حباب» است و اميرمؤمنان(ع) به وى، دستور داد تا دير خود را به مسجد تبديل كند و او نيز همراه اميرمؤمنان(ع)، به كوفه رفت و در آنجا اقامت كرد و پس از شهادت امام(ع)، به مسجد براثا بازگشت. 3
ابن شهرآشوب در ادامه، روايتى را به نقل از «زاذان»، از اميرمؤمنان(ع) نقل كرده است كه در واقع، دنباله روايت قبلى است؛ چنانكه در آن، آمده است:
امام(ع) از «حبّاب» پرسيد: 4 «از كجا آب مىنوشى؟» گفت: «از دجله». امام پرسيد: «چرا چشمهاى حفر نمىكنى تا از آن آب بياشامى؟» راهب گفت: «حفر كردم.