320بزرگوار را در فضيلت سخنورى نيز آشكار سازد. ¹

سيد رضى، از شاعران بزرگ عرب به شمار مى‌آيد كه اشعار وى در تاريخ ادبيات عرب، جايگاه ويژه‌اى دارد و مورد توجه بسيارى از دوستداران شعر و ادب عربى است. به گفته ثعالبى، سيد رضى، اندكى پس از ده سالگى، سرودن شعر را آغاز كرد. وى درباره جايگاه ادبى سيد رضى نوشته است:

او از همه آل ابى‌طالب، شاعرتر است و اگر بگويم كه از همه قريشيان شاعرتر است، از راستى به دور نيفتاده‌ام و گواه بر اين ادعا، اشعار عالى و بى‌عيب اوست كه «يجمع الى السلاسة متانة وإلى السهولة رصانة ويشتمل على معان يقرب جناها ويبعد مداها». ²

تاكنون چند تن به گردآورى اشعار سيد رضى، همت گماشته‌اند كه مشهورتر از همه آنان، ابوالحكيم المعلم عبدالله الخَبرى (متوفاى 476ه .ق) است. اين ديوان كه به ترتيب الفبايى تنظيم شده، شامل 16300 بيت در انواع شعر است؛ از جمله 108 قصيده مدحيه كه 33 قصيده آن، در مدح پدرش، 26 قصيده در مدح بهاءالدوله ديلمى و ساير قصايد در مدح برادرش سيد مرتضى، الطائع خليفه عباسى، القادر بالله عباسى و ديگران است. همچنين 84 قصيده رثائيه در رثاى پدر، مادر و ديگر خويشان وى، 41 قصيده در رثاى دوستان و شخصيت‌هاى علمى كه مشهورترين آنها قصيده‌هاى وى در رثاى ابومنصور احمد بن عبيدالله بن مرزبان، كاتب شيرازى، ابواسحاق صابّى و صاحب بن عباد مى‌باشد. ³

همچنين سيد رضى، پنج قصيده نيز در رثاى امام حسين(ع) و شهداى كربلا دارد كه از روانى و سادگى برخوردار است و از ديرباز مورد استفاده نوحه‌خوانان در بغداد و كربلا قرار گرفته است. از سوزناك‌ترين و مشهورترين آنها، قصيده‌اى است با مطلع زير:

كربلا لا زلتِ كرباً و بَلا ما لقى عندكِ آلُ المُصطَفى