319دختر ابومحمدحسن (معروف به ناصر صغير)، فرزند ابوالحسين احمد بن محمد (معروف به ناصر كبير و اطروش)، فرزند على بن حسن بن على اصغر بن عمر بن امام زين‌العابدين(ع). ¹

او در سال 359ه .ق، در بغداد به دنيا آمد. ² ثعالبى نيشابورى (متوفاى 429ه .ق)، وى را با تعابيرى همچون «ابدع اهل زمان خود» و «نجيب‌ترين سادات عراق» ستوده و گفته است: «هو اليوم ابدع ابناء الزمان وأنجب سادة العراق يتحلّى مع محتده الشريف ومفخره المنيف بأدب ظاهر وفضل باهر وحظ من جميع المحاسن وافر». ³

دوران حيات سيد رضى، مصادف با حاكميت آل‌بويه در بغداد بود. او از سوى بهاءالدوله ديلمى، به رَضى ملقب گرديد. ⁴ پدرش ابواحمد حسين، همان‌گونه كه پيش‌تر بيان شد، از بزرگان علويان بود كه نقابت سادات در عراق و قضاوت ميان آنان و بررسى مظالم و سرپرستى حج را عهده‌دار بود. اما در سال 380ه .ق، مناصب خود را به فرزندش، سيد رضى واگذار كرد. ⁵

سيد رضى، شهرت خود را در جهان تشيع، بيشتر از هر چيز وامدار تدوين كتاب شريف نهج‌البلاغه است. او در اين كتاب، مجموعه ارزشمندى از خطبه‌ها، نامه‌ها، وصيت‌نامه‌ها و كلمات قصار اميرمؤمنان على(ع) را گردآورى كرده است. او اين كار را در سيزده رجب سال 400ه .ق، به پايان رسانيده است. ⁶

سيد رضى در مقدمه نهج‌البلاغه قصد خود را گردآورى گزيده‌اى از زيباترين سخنان اميرمؤمنان(ع) در يك كتاب، بيان مى‌كند. وى خواسته است تا گذشته از خوبى‌ها و زيبايى‌هاى بسيار و برترى‌هاى بى‌شمار نهفته در وجود اميرمؤمنان(ع)، عظمت قدر آن