284(در مجاورت زيارتگاه كاظمين) نيز به زير آب، فرو رفت. 1
در سال 369ه .ق، عضدالدوله ديلمى، امير مقتدر آلبويه، خدمات عمرانى و اجتماعى گستردهاى را در بغداد آغاز كرد. او در اين شهر، مساجد و بازارهايى بنا نمود و كانالهاى آبى را كه خراب شده بود، بازسازى كرد. 2 به گفته شيخ محمد سماوى، عضدالدوله اطراف حرم كاظمين نيز حصارى ايجاد كرد كه شايد هدف او از اين كار، محافظت روضه مقدسه از سيلابهاى رود دجله بوده است. 3
در اين دوره، شيعيان كه بيشتر در محله كرخ بغداد، ساكن بودند، همه ساله در روز عاشورا، مراسم عزادارى و در عيد غدير، مراسم جشن و سرور، برگزار مىكردند. اما در برخى سالها، از جمله در سال 441ه .ق، به دنبال برگزارى اين مراسم، ميان شيعه و سنى در بغداد، فتنه و درگيرى رخ مىداد. 4
در سال 443ه .ق، فتنه ميان شيعيان و اهلسنت در بغداد، به اوج خود رسيد. با تحريك برخى از حنبليان، سنيان به آستان كاظمين يورش بردند و همه هداياى نفيس و اشياى گرانبهاى موجود در آنجا، از جمله چلچراغها، پردهها و محرابهاى طلا و نقره را غارت كردند. آنها سپس قبر مطهر دو امام(عليهما السلام) و دو گنبد چوبى را كه روى اين دو قبر واقع بود، آتش زدند و به دنبال آن، قبور بسيارى از اميران و وزيران و شخصيتهاى مشهور اطراف قبر دو امام(عليهما السلام)، از جمله قبور معزالدوله و جلالالدوله ديلمى، جعفر، فرزند منصور دوانيقى، امين عباسى، فرزند هارون الرشيد و مادرش زبيده نيز در آتش سوخت. 5
به گفته سماوى، پس از اين آتشسوزى، در سال 444ه .ق، ارسلان بساسيرى و ملك رحيم (از اميران آل بويه)، به كمك يكديگر، حرم را بازسازى نمودند و دو صندوقچه