282در برخى منابع، از اين قبرستان با نام «مقابر بنىهاشم» نيز ياد شده است؛ 1از جمله شيخ مفيد مىگويد: «آنجا قبرستان بنىهاشم و بزرگان مردم بوده است». 2 شايد انتخاب لفظ قريش براى نام اين قبرستان، اشاره به آن است كه عموم قريشيان، چه بنىعباس و چه ديگران، در آن به خاك سپرده مىشدند. 3علت شهرت آن به بنىهاشم نيز مىتواند ناظر به همين موضوع باشد.
امام موسى كاظم(ع)، پس از اينكه در سال 183ه .ق، مسموم گرديد و به شهادت رسيد، در مقابر قريش، به خاك سپرده شد. به گفته صاحب اثبات الوصيه، امام(ع) را در مكانى كه خود ايشان در زمان حيات خريدارى كرده بود، به خاك سپردند. 4
از برخى روايات چنين برمىآيد كه قبر امام(ع) پس از خاكسپارى، درون محوطه محصورى قرار داشت كه شيعيان، از ترس حاكمان، به سختى مىتوانستند آن را زيارت كنند. از اينرو امام رضا(ع) به شيعيان اجازه داده بود تا مردم از پشت ديوار، به امام كاظم(ع) سلام بدهند. 5 براساس روايت ديگرى، امام رضا(ع) به شيعيان گفته بود كه در مساجدى كه اطراف قبر شريف است، نماز و دعا بخوانيد. 6
پس از گذشت حدود چهل سال از شهادت و دفن امام موسى كاظم(ع)، در سال 220ه .ق نيز امام محمد جواد(ع) در بغداد، مسموم گرديد و به شهادت رسيد و بدن مطهر ايشان را كنار قبر جدشان، امام كاظم(ع)، به خاك سپردند. بعدها زيارتگاه و مدفن شريف اين دو امام، به نام «مشهد باب التبن» شهرت يافت كه وجه تسميه آن، وقوع آن در نزديكى يكى از محلات بغداد، به نام «باب التبن» بود. 7