222دارد و محل آن، با يك لوح سنگى بر ديوار، مشخص شده است.
- محسن ابوالحبّ كبير (متوفاى 1235-1305ه .ق)، شاعر شيعه و صاحب بيت شعر معروف: «ان كان دين محمدٍ لم يستقم الا بقتلى يا سيوف خذينى»
- شيخ ابوالحسن مازندرانى (متوفاى 1306ه .ق)، از علما.
- شيخ زينالعابدين مازندرانى حائرى (1227-1309ه .ق)، از علما و مراجع شيعه.
- سيد ابوالحسن كشميرى (1260-1313ه .ق)، از علما.
- سيد ابوالقاسم رضوى لاهورى (متوفاى 1315ه .ق)، از علما.
- محمدعلى طبسى خراسانى حيدرآبادى (1255-1320ه .ق)، از علما.
- سيد مرتضى كشميرى (1268-1323ه .ق)، از علما.
- سيد ابوالقاسم لاهورى كشميرى (متوفاى 1324ه .ق)، از علما.
- مظفرالدينشاه قاجار (متوفاى 1324ه .ق)، فرزند ناصرالدينشاه كه قبور وى و فرزند و نوهاش، محمدعلىشاه و احمد شاه قاجار، در رواق شمالى حرم امام حسين(ع) قرار دارد.
- سيد محمدحسن كشميرى حائرى (متوفاى 1328ه .ق)، از علما و مراجع شيعه كه كراماتى براى وى نقل كردهاند.
- سيد جواد هندى خطيب (1270-1333ه .ق)، از خطبا و شعراى كربلا.
- شيخ محمد واعظ يزدى، معروف به «صدرالواعظين» (متوفاى 1337ه .ق)، از خطباى كربلا.
- محمدعلىشاه قاجار (1289-1343ه .ق) فرزند مظفرالدينشاه قاجار.
- محمدباقر رضوى كشميرى (1286-1346ه .ق)، از علماى شيعه هندى.
- شيخ جعفر الهر (1267-1347ه .ق)، عالم و شاعر عراقى.
- احمدشاه قاجار (متوفاى 1348ه .ق)، فرزند محمدعلىشاه و آخرين پادشاه قاجار كه نزد پدر و پدربزرگش در رواق شمالى حرم مطهر سيدالشهدا(ع)، به خاك سپرده شده است.
- مهدى تقوى نصيرآبادى (1287-1349ه .ق)، عالم و شاعر.